پل، جوان آرمان‌گرایی که سعی دارد بفهمد می‌خواهد با زندگی‌اش چه کند، شغلی برای مصاحبه با مردم در یک شرکت تحقیقات بازار می‌گیرد. او با مادلین، خواننده پاپ مشتاق، هم‌خانه می‌شود. با این حال، پل از تجاری‌سازی رو به رشد در جامعه سرخورده شده است، در حالی که مادلین فقط می‌خواهد به موفقیت برسد. این داستان در قالب ۱۵ اپیزود کوتاه و غیرمرتبط روایت می‌شود.

کارگردان نامدار، ژان-لوک گدار، در این فیلم به تامل درباره جایگاه خود در تاریخ سینما، تعامل صنعت سینما و فیلم به عنوان هنر، و همچنین فرآیند خلق اثر هنری می‌پردازد.

یکی از نوادگان شکسپیر تلاش می‌کند تا نمایشنامه‌های او را در جهانی بازسازی کند که پس از فاجعه چرنوبیل و نابودی بخش اعظم تمدن بشری، در حال بازسازی خود است.

گاسپار بازین کارگردان در حال کار روی یک فیلم سینمایی جدید است. در حال حاضر، او هنوز در مرحله جذب سرمایه و انتخاب بازیگران قرار دارد. او از ژان آلمریدا کمک می‌خواهد، تهیه‌کننده‌ای که زمانی محبوب بوده اما اکنون دوران سختی را می‌گذراند و برای تامین سرمایه مورد نیاز پروژه‌هایش با مشکلات زیادی روبروست. همسرش اوریدیس رویای ستاره سینما شدن را در سر می‌پروراند. یک بازی انحرافی بین این دو مرد شکل می‌گیرد؛ آلمریدا می‌خواهد همسرش را راضی نگه دارد، اما به دلیل شهرت بازین به عنوان یک اغواگر اصلاح‌ناپذیر، تمایلی به درخواست نقش برای اوریدیس ندارد.

نگاهی به زندگی شخصی و حرفه‌ای سه نفر؛ یک کارگردان تلویزیون، دوست‌دختر سابقش و یک کارگر جنسی.

فیلم «اینجا و جایی دیگر» نام خود را از تصاویر متضادی گرفته است که از فداییان فلسطینی و یک خانواده فرانسوی در حال تماشای تلویزیون در خانه نشان می‌دهد. این اثر که در ابتدا توسط گروه ژیگا ورتوف به عنوان فیلمی درباره مبارزان آزادی‌خواه فلسطینی فیلمبرداری شده بود، بعدها توسط گدار به همراه آن ماری میویل بازسازی و تدوین شد.

در حین ساخت یک فیلم ویدئویی درباره یک چاپخانه کمونیستی، یک عضو اتحادیه و یک فعال چپ‌گرا درباره نحوه ارائه اطلاعات خود بحث می‌کنند؛ به ویژه اینکه چگونه برای دو تصویر خاص زیرنویس بنویسند: یکی از اعتراضات در پرتغال و دیگری از اعتصاب در فرانسه. یکی از آن‌ها تصمیم می‌گیرد به پسرش که یک کارگر یدی است و همراه با دوست‌دخترش در خارج از پاریس زندگی می‌کند نامه بنویسد و از مشکلاتش به این مرد جوان بگوید.

تفسیر ژان لوک گدار و ژان پیر گورین از دادگاه «شیکاگو هشت» یا همان «شیکاگو هفت» که پس از فعالیت‌های اعتراضی کنوانسیون ملی دموکراتیک در سال ۱۹۶۸ برگزار شد. قاضی هافمن به شخصیت قاضی هیملر (با بازی ارنست منزر) تبدیل می‌شود و متهمان به نمادی کوچک از انقلاب فرانسه بدل می‌گردند.

دو مبارز به نام‌های امیل روسو و پاتریشیا لومومبا در یک استودیوی تلویزیونی متروکه و خلوت، درباره زبان به بحث و گفتگو می‌پردازند. آن‌ها با اشاره به کلام گفتاری به عنوان «دشمن» (سلاحی که توسط نظام حاکم برای سردرگم کردن جنبش‌های آزادی‌بخش استفاده می‌شود)، به ساختارشکنی معانی صداها و تصاویر می‌پردازند تا به «نقطه صفر» بازگردند و لذت واقعی یادگیری را تجربه کنند.

فیلمی که حتی توسط خود گارل نیز تقریباً مفقود شده تلقی می‌شد، تا اینکه او اخیراً نگاتیوهایش را پیدا کرد. این اثر که در جریان رویدادهای مه ۶۸ فیلمبرداری شده، به صورت گروهی ساخته شده است؛ فیلم تلفیقی از دیدگاه‌های گارل و همکارانش است که همگی دانشجو و فیلمسازانی بودند که در این شورش‌ها شرکت داشتند.

مدتی پس از ازدواج با دختری پرشور، پوزدنیچف متوجه می‌شود که تنها پیوند او با همسرش عشق جسمانی است. وقتی یک نوازنده ویولن که همسرش مرتباً با او «سونات کرویتسر» را می‌نوازد ظاهر می‌شود، زن جوان شور و اشتیاق جدیدی پیدا می‌کند. از آن پس، حسادت وجود شوهر را ذره‌ذره نابود می‌کند.